Maaike Ouboter

Maaike

Maaike Ouboter praat niet, ze proeft. Ze proeft zinnen. Ze begint, hakkelt soms, hapert. Herbegint dan. Het is alsof ze haar spraakwater eerst voldoende moet kruiden voor ze zich zeker voelt om een zin de wereld in te sturen. Ze noemt zichzelf een onderzoeker. Ze onderzoekt haar emoties, haar gevoelens. En schrijft daar dan een liedje over.

Zoals ze praat, zo zingt ze ook. Eerst tastend, balancerend. En dan: raak. Zingen is voor Maaike een emotionele kraan opendraaien. Als ze zingt, is ze wie ze is.  ‘Alsof er geen velletje tussen zit’, typeert Joost Zweegers, alias Novastar haar manier van zingen. Hij kan het weten. Ruim anderhalf jaar werkte hij met Maaike aan haar debuutalbum. ‘Hoe vaak ze ook een nummer overnieuw zong, het raakte me iedere keer weer.’

Hij begon eigenlijk al vanaf de eerste keer dat ze haar liedjes voor hem speelde in zijn Antwerpse muziekkelder, met haar mee te spelen. Zweegers: ‘Ik moest denken aan Boudewijn de Groot, aan Suzanne Vega. Maar dan heel eigen. Kunstzinnig, haast.’

Maaike was blij met haar mentor. ‘Joost snapt de lichtheid van melancholie. We gingen niet voor niks de eerste opnames maken in Frankrijk. Franse muziek kenmerkt zich door dezelfde lichtvoetige tristesse.’

De weken waarin ze opnamen in Montpellier waren intens, zegt Maaike. ‘Ik had nog nooit opgenomen, ik wist niet wat een producer doet. We hebben discussies gehad, er zijn tranen gevloeid. Joost is iemand die hoge eisen stelt, aan zichzelf, maar ook aan mij.  We wilden de emotie vangen als die er echt was. Dat was heftig. Maar het kon niet anders dan zo. Ik had geen vastomlijnd plan hoe mijn plaat moest klinken, maar toch bleken we er gevoelsmatig hetzelfde over te denken.’

Met ‘Dat ik je mis’ maakte Maaike in 2013 een verpletterende indruk op Giel Beelen, Miss Montreal en Eric Corton, de jury van het tv-programma De Beste Singer-Songwriter van Nederland. En op iedereen die zat te kijken naar die aflevering. En daarna de rest van Nederland en België – de single kwam op 1 binnen in de belangrijkste hitlijsten. Het nummer is de weerslag van Maaike’s onderzoek naar wat missen is, met de dood van haar ouders als aanleiding.

‘Het nummer gaat over hoe je je ook sterk kunt voelen als je iets of iemand mist. Maar zo voel ik me niet altijd. Al durf ik dat niet toe te geven. Soms moet iemand je als het ware even breken, zodat je weer bij je eigen gevoel kan.’ Daar schreef ze ook een nummer over: Lijmen. En ook daarmee maakte ze tranen los, bij opnieuw niet de minste.

Toetsenist Mikey Rowe is te horen op albums van onder meer Novastar, Waterboys, Oasis en Noel Gallagher’s High Flying Birds.  En op het album van Maaike. Hij is een Britse muziekveteraan, die geen Nederlands verstaat. Maar muziek heeft geen tekstverklaring nodig.  Maaike: ‘Hij voelde het nummer direct goed aan. ‘Is it a cry for help’, vroeg hij, nadat ik het de eerste keer voor hem had gespeeld. Daarna gingen we naar de studio. Ik was nog niet overtuigd van de kracht van het nummer, maar tijdens die opnames begreep ik ineens wat Joost al die tijd had gehoord. Ik verzette me er niet meer tegen. Na afloop kwamen de tranen. Toen ik opkeek, bleek dat Mikey ook was volgeschoten. We hebben even geknuffeld, dat was fijn. Hij zei: ‘Great songs, man. I do understand what you’re singing.’ Maaike, nog altijd vol verbazing: ‘Mikey Rowe, iemand die met fucking Noel Gallagher speelt! De onzekerheid die ik voelde, was weggevallen. Nu kan ik het honderd keer horen.’

De titel van Maaike’s album is haast haar mission statement. ‘En hoe het dan ook weer dag wordt’ is een strofe uit een niet-afgemaakt gedicht van Maaike. Ze zegt: ‘Ik houd van de nacht. Alles wat in de nacht gebeurt, is gebeurd. En dan wordt het licht, onvermijdelijk. Je kan daar moeilijk over gaan doen, maar zo gaat het. De wereld draait door. Dat is goed om te weten. Het is cliché, maar ook troostend. Je kunt als mens een hoop hebben, al denk je soms van niet. Het is soms heel fijn om gewoon te kunnen zeggen dat het altijd weer dag wordt. Of om er een liedje over te schrijven.’